In het nieuwe bad!

Fitz' eerste carnaval!

Hoppa!Fleske erin en doorrr

Mijn lieve mama

Gastblog!

Hallo moeder’s (2b), ik ben Ivanka en moeder van Liv (4jaar) en samen met de vader van Liv wonen wij op IJburg. Ik werk parttime als editor bij Eyeworks.

Even terug naar de dag van de geboorte, een dag om nooit te vergeten (dat bedoel ik positief en negatief) ik zal de bevalling achterwegen laten.....

Ok na 26 uur pijn lijden is de geboorte van je kind een bijzonder moment en het begin van een nieuw leven voor jou, je man en je kind. Toen ik Liv in mijn armen kreeg was ik verkocht! Dit mensje is nu mijn nummer 1 en alle clichés zijn waar.

De hele dag wil je over je kind praten, je maakt honderden foto’s en filmpjes.

Haar eerste lach, haar eerste rit in de kinderwagen,  haar eerste fruithapje, haar eerste jurkje.

De hele dag liep ik met een fotocamera op zak om haar in elke positie te fotograferen. Toen zat ik nog niet op FaceBook (gelukkig maar) anders kon iedereen meegenieten van mijn obsessie.

Het was al snel duidelijk dat Liv een eigen willetje had. Ze wilde alleen in slaap vallen bij mij op mijn buik en als ze eenmaal sliep, legde ik haar in de wieg en moest ik op mijn tenen de kamer verlaten. En als ze ook maar 1 kraakje op de vloer hoorde, zat ze alweer rechtop in bed.

De kinderwagen vond ze ook niks. Ze wilde alles zien. De babybjorn was een uitkomst!

Alles deed ik met dat ding. Met Liv hangend aan mijn buik ging ik stofzuigen, boodschappen doen, fietsen, zolang ze maar kon meekijken.

Liv is voor mijn gevoel erg kort baby geweest. Met 6 maanden kroop ze, met 8 maanden stond ze en met 10 liep ze al! Zo gek om zo’n baby te zien lopen!

Als Liv is 1,5 is, gaat het opvoeden echt beginnen. Opvoeden vind ik het moeilijkste van het moeder zijn. Maar ook het belangrijkst! Je wilt je normen en waarden goed overbrengen.

Maar tegelijkertijd wil je niet die strenge moeder zijn die de hele dag politieagentje speelt. Al snel passen wij de Nanny trucjes toe op ons eigen gezin. Thank god dat dit programma bestaat!

Als Liv na 3 x niet luistert wordt ze op de gang gezet. Dit lijkt te werken en tot op de dag van vandaag maken we er nog steeds gebruik van.

Rond haar tweede jaar wordt het echt een dametje. Ze kopieerd bepaald gedrag van ons (zo confronterend) maar super leuk! Ook gaat ze al aardig praten. Niet volledige zinnen maar ik kan ze begrijpen en zij begrijpt mij...... nou ja alleen het woordje NEE begrijpt ze niet.

Rond de 3 jaar komt de kinderpubertijd wordt er gezegd. Dit kan ik bevestigen. Het woordje Nee is nu op een heel ander niveau. Een voorbeeld. We waren in de speeltuin en het was tijd om te gaan. Na 3 keer lief en duidelijk zeggen dat we naar huis gaan, wordt madame boos en roept:” nee we gaan niet naar huis anders laat ik mijn fiets staan en loop ik weg” Ik stond perplex. Wie is nu de moeder?? We moeten ook vaak lachen om bepaalde uitspraken: Opa kwam met een groot zwart fotoboek aan om ons wat foto’s te laten zien. Liv:”Opa is dat uw laptop?”

En de momenten dat we samen in bed liggen en ze plotseling zegt dat ze van mij houdt........

En nu is ze alweer 4 jaar en gaat ze volle dagen naar school. De tijd gaat zo snel. Ik geniet elk moment van de dag van haar en als ik moet werken, kan ik niet wachten om naar huis te gaan om haar weer te zien.  En als ze uit logeren is, mis ik haar voetstap geluidjes, haar geklets......haar aanwezigheid. Ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen.

Mijn nieuwe leven....

Mijn leven als puzzel

Mijn nieuwe leven brengt t nodige denkwerk met zich mee. Ze (de pro's) zeggen dat t beter wordt en ik raak er ook vast getraind in, maar voorlopig heb ik de combinatie eigen zaak+baby+hond+verhuizen+sociaal leven nog lang niet onder de knie. Ik schets afgelopen weekend.


Vrijdag
Ik werk, man moet om 16:00 uur in Hilversum zijn voor werk dus brengt baby+overlevingspakket (luiers,eten,fles etc.) naar winkel. Vanaf de winkel  loop ik naar vrienden met een oppas waar Fitz vanavond  blijft omdat wij een feestje hebben. Make up en avond tenue zijn's ochtends al meegenomen vanaf huis. Ik blijf tot 23:30 uur op t feestje en ga dan met zwangere vriendin naar huis om de oppas af te lossen om daarna door man, die dan net uit Hilversum komt, weer opgehaald te worden. Dan zijn we weer net op tijd thuis om de hond uit te laten (die dan dus al vanaf 's middags alleen thuis is)  Tot zover t plan (zeg nou zelf, dit vereist toch t betere denkwerk?). Toen kwam de sneeuw (die ik overigens totaal niet had zien aankomen). Man deed er een uur over om naar de mij te komen, baby was bovendien al de hele dag huilerig, dus die kwam redelijk gestrest de winkel binnen. Hij wilde eigenlijk direct rechtsomkeert maken omdat zijn werk afgelast was en hij dan zelf op Fitz kon passen. Ik kon m overhalen om mee naar t feestje te gaan (hij was immers toch al onderweg en weer terug naar huis met de auto zou ook een hel zijn). De oppas hebben we niet veel uitgelegd, Fitz slaapt erg vast van 19:00 tot 22:30 en wij zouden op tijd terug zijn voor t laatste flesje (we waren zo moe dus wilden toch op tijd naar huis). Een paar uur (en wijntjes) later wilde ik nog lang niet naar huis. Fitz hebben we uiteindelijk om 2:00 uur opgehaald (met dank aan vriendin Isabelle die de oppas heeft afgelost). Na het laatste flesje was mama wel een beetje moe en is met jas,muts en kind in de armen, zittend op de bank in slaap gevallen. 


Zaterdag
Niks aan de hand. Man werkte pas 's middags en ik hoefde nergens heen. Mijn hersens hadden rust. En dat was, vanwege de ietwat katerige toestand, ook maar beter. Genoten van de vrije ochtend en het mooie weer.


Zondag
Begon niet goed, wilde al vroeg in de winkel zijn om voorbereidingen te treffen voor een groep van 17 man die 's middags kwam high tea-en. Halverwege t sleutel zoeken (een dagelijks terugkerende frustatie), besefte ik mij dat ik die in de winkel had laten liggen en dat ik moest wachten tot de andere meiden die die dag werkte in de winkel waren. Ik was inmiddels wel helemaal ready to go, dus ging ik maar. Duurt toch altijd lang bij de bakker en de tram komt ook niet altijd op tijd. Keurig om 11:00 uur in de winkel, waar we met 3 man sterk aan de dag begonnen. De oven draaide overuren, de laatste boodschappen gehaald, de tafel werd high tea waardig gedekt. Race tegen de klok. Rond 12 stroomde de zaak bovendien vol , bleken de kleine biologische appels geen sap te produceren en begaf de sapcentrifuge het. Haico kwam mij om 13:00 uur weer ophalen om bij het nieuwe huis te gaan kijken en de Fitz wisseltruc te doen, want hij moest door naar Hilversum om te werken. Ondertussen wachtte een vriend op ons op het nieuwe adres. Stress all over the place. Na het huisbezoek en wissel met kinderwagen weer terug naar de winkel gelopen voor een finishing touch aan high tea tafel. Vanuit daar naar een lunchafspraak met vriendin. Stuntelen met kinderwagen in cafe, kreeg Fitz zijn jas niet uit, de luiertas bleef onder de kinderwagen hangen, zoon janken vanwege honger. Toestanden! Afijn, 2 uur redelijk relaxed bij kunnen kletsen (tussendoor een flinke poepluier verschonen, HOERA ik heb extra romper bij me, BOE ik ben de billendoekjes vergeten). Toen op tijd weer naar huis gaan lopen want baby wil alweer bijna eten en heb niks meer bij mij. En de hond moet ook nog uit. En, oh ja, had ik al boodschappen voor mezelf? En hoe zit met de administratie? En de was moet ook nog uit de machine...  Zoals ik al zei: in mijn nieuwe leven moet ik meer plannen, beter organiseren en vooruit denken. Het is wat hoor. Maar ik word vast ook een pro. Ooit.

Newly parents: first date

Gister was t moment daar, de newly parents hadden een heuse date. Tijd om het onderstaande conversatie repertoire uit te breiden:


Hoe was t op je werk
Hoe was jouw dag
Was ie lief vandaag
Heeft ie veel gegeten
Geef jij een flesje of zal ik t doen
Ah toe, ga jij er nu uit, ik moet morgen werken
Ah toe, ga jij er nu uit, ik kan echt niet meer
Ah toe, ga jij er nu uit, jij slaapt al langer
Nog iets van de verbouwing gehoord
Wat zullen we vanavond eten
Etc etc etc etc.


De date balanceerde nog even op t randje van afzeggen, vanwege werk waren we allebei eigenlijk al doodop. Maar afijn, schouders eronder en onszelf herpakt en om 19:00 uur waren de zombies de deur uit. Op wonderlijke wijze hervonden we kracht en hebben we 2,5 uur non stop kunnen ouwehoeren (en nee t geen  niet alleen over Fitz). Om 22:00 uur stipt losten we oppas Marielle (dank dank dank) weer af. Zo gaan die dingen dus. Voortaan. In ons nieuwe +1 leven. 

The 6 weeks itch

babysporen all over the place

Natuurlijk ben ik dolgelukkig met mijn newborn en smelt mijn hart als ik naar hem kijk. Maar om nou te zeggen dat ik mij altijd op een roze wolk bevind, nee. Voor een baby zorgen is serious shit en laten we zeggen dat ik het zwaar heb onderschat. Bij deze: R.E.S.P.E.C.T aan alle moeders! Voor nu troost ik mij met de gedachte dat er vast weer een tijd komt dat ik:


In mijn eentje, zonder baby op de arm, voor een nr. 2 naar de wc kan
Niet meer gedoemd ben tot de zwangerschapsbroeken (nog een geluk bij een ongeluk dat ik bijna de deur niet uitga, zo ziet niemand dat ik maar keuze heb uit 3 setjes)
Kan gaan hardlopen zonder het gevoel te hebben dat mijn baarmoeder, of whatever daar van binnen en onder nog niet op z'n plek zit, op de grond valt
Echt naar mijn gesprekspartner kan luisteren zonder een beetje zenuwachtig te worden omdat baby huilt
Niet gehaast hoef te douchen
Van vermoeidheid tegen mijn vriend snauw, heel cliché: LAAT MAAR, IK DOE HET ZELF WEL!
Niet meer elke dag Groundhog day beleef (uitleg volgt in volgende blog)
Later dan 17:00 uur naar buiten ga, in mijn eentje, op de fiets, op weg naar een vriendin voor een wijntje (of 3, minstens!)
8 uur per nacht kan slapen (PLEASE, ANYONE, zeg dat dit niet nog minstens 5 jaar duurt)
Niet meer ondergekotst, geplast en gepoept wordt
Gewoon de deur uit kan gaan zonder na te denken wat ik allemaal mee moet nemen in de luiertas
Speaking of de deur uitgaan; ergens op tijd zijn met baby eist precisiewerk 


Maar ik hou van Fitz hoor. Echt. Heel veel. 

hulde aan mijn mama

Het geboortekaartje

Change has come

Conclusie na maand 1

* Jouw baby is echt wel de allermooiste, de allerliefste, de allerleukste, eigenlijk de aller alles in alles.
* Corny zijn viert hoogtij. Camera en fototoestel in de aanslag, voor baby's eerste lach.
* De nachten zijn echt zo gebroken als ervaren ouders zeggen. Alleen kon je je daar, als pre ouder, nooit een voorstelling bij maken. Nu je al weken als een zombie op de automatische piloot door het leven gaat wel. 
* Ik ben niet zo goed in baby praten. Ik doe het al wel een beetje, maar ik hoor t kraamverzorgsters, andere moeders en de kinderarts toch beter doen. Puntje om aan te werken.
* Een kind is niet goed voor t milieu. Nog nooit zoveel wasjes moeten draaien. Laat staan vuilnis geproduceerd. En dan heb ik t niet ineens over het tropische klimaat wat ineens in ons huis heerst.
* Verbazingwekkend hoe snel je huis bezaaid is met baby zooi. Denk rondslingerende flesjes, tepelmaandverbandjes en hydrofiele luiers (die heb je btw echt nooit genoeg).
* Pas op met de electrische kolf! Voor je t weet zit je tepel vacuüm en komt ie er blauw uit. Eens maar nooit weer.
* Plast ie me gdvrdmme weer onder!
* Binnen no time ben ik een softie. Overal bang voor. Vriend wordt, voordat ie de deur uitgaat (om bv slechts de hond uit te laten om 22:00 uur 's avonds), op het hart gedrukt vooral heel voorzichtig te doen. Vuurwerk was op 31 december mijn grootste vijand. In het verkeer schrik ik veel te snel en de ellende in de wereld raakt me veel te diep.
* Veel onderling overleg met de papa tijdens een huilbui van zoonlief.  Honger/pijn/schone luier/moe. What's the problem?
* Kijk uit met te smalle detectiepoortjes in de supermarkt. Voor je t weet zit je kinderwagen klem.
* Diep graven in de hersenbrij voor de kinderliedjes. En anders mix je t een en ander gewoon. Of doe je 1 zin van alles. Ademnood (hoe kom ik er op!) van Linda, Roos en Jessica doet t ook heel goed.
* Wat kan je veel van je kind houden. Nog miljoen keer meer dan ik ooit had verwacht. 

De eerste 17 dagen

The Delivery

Zo zit ie er nog in en wens je voor weeen in je schoen...

Donderdagnacht 1:30 uur Yes! Ze zijn begonnen! Kom maar door met die weeen!

5:00 uur De weeen komen al vanaf het begin heel regelmatig om de 5 minuten, de verloskundige komt daarom een kijkje nemen hoe t er voor staat. Overigens neemt ze tergend langzaam haar tijd en drinkt bij binnenkomst rustig een kopje thee en noteert van alles in haar mega mega mega agenda. Resultaat na 3,5 uur pijn wegpuffen: 1cm ontsluiting. Ondertussen draait de hypnotherapie cd (blijf vooral in je innerlijke peace room!) overuren.

9:00 uur De verloskundige komt weer even een kijkje nemen. Helaas is er van onder nog maar een centimetertje bijgekomen. Wanneer ze de vliezen doorbreekt om een en ander te bespoedigen, blijkt dat de baby in t vruchtwater heeft gepoept. Bovendien is ze onzeker over zijn harttonen. Op naar t ziekenhuis.

10:00 uur Na een memorable autorit en dito tocht naar de verloskamer, word ik in een bed aan de monitoren gelegd.

14:00 uur 4 cm ontsluiting. Dat schiet niet op. Ik word aangesloten aan een infuus met het hormoon oxytine om de weeen te versnellen. Ondertussen stijgt mijn bloeddruk en word ik ook daarvoor aan een infuus gelegd.

17:00 uur Geen centimers erbij. Ik roep dat ik niet meer kan en graag een keizersnee wil. De zusters willen nog 2 uur wachten en zetten het weeeninfuus op de hoogste stand. Vriend is de perfecte coach en brengt op commando (veel vriendelijker praat ik namelijk niet) water en cola light. De morfine neemt de pijn niet weg, maar ik voel me door dit wondermiddel wel heerlijk relaxed.

19:00 uur 10 cm ontsluiting! De afgelopen 2 uur waren hels! Die laatste weeen deden zo verdomde pijn. Mijn stembanden doen pijn van het schreeuwen. Ondanks zijn perfect uitgevoerde rol wordt vriend verbannen naar t achterste stoeltje in de kamer. Als ie te dichtbij komt roep ik dat ie weg moet gaan. Aan iedere kant staat een zuster in wiens hand ik mag knijpen, daar heb ik genoeg aan. In mijn ooghoeken zie ik een man in gewone kleding witte handschoenen aantrekken, hij stelt zich voor als Dr. Milo. Hij kijkt afkeurend naar mijn bezigheden en zegt dat zoals ik t nu doe nooit gaat lukken. Die pufclub heeft dus niet zoveel zin gehad. Na wat aanwijzingen die op militaire toon worden uitgesproken, mijn benen die op brute wijze naar achter worden gedrukt, mag ik gaan persen. Na een stuk of 5 keer naar de dokters vingers te hebben gepoept (1 van de aanwijzingen) is de baby eruit!

19:25 uur Er wordt een glibberig paars wezentje op mijn borst gelegd en vriend staat huilend naast me. Een ontroerend moment, maar ook zo onwerkelijk. Ik ben helemaal van de wereld. Dr. Milo haalt de placenta eruit en naait daarna de knip dicht.

20:00 - 00:00 uur De baby wordt gecontroleerd, ouders komen langs, sms jes worden verstuurd. Zelf nog niet geland op aarde.

00:00 - 7:00 uur En dan lig je alleen op de ziekenhuiskamer.... Met het gevoel dat je hele onderkant er afligt. Zelf plassen gaat niet en elke beweging doet pijn, maar alle clichés zijn waar. Als je naar die kleine baby naast je kijkt, weet je dat t het allemaal meer dan waard is geweest.


De dagen erna moet ik, vanwege de aanhoudend hoge bloeddruk en afwijkende bloedwaarden, nog in het ziekenhuis blijven. De gynaecoloog vermoedt een zwangerschapsvergiftiging. Ik vind het wel best en voel me erg veilig in het ziekenhuis. De zusters zorgen waanzinnig goed voor me en die extra hulp met de baby komt ook van pas, tenslotte ben ik nog een baby dummie.

En zo ligt ie naast je!

Een portje of ff lekker wippen

Oftewel een (ongevraagd) advies van de visboerin. De goedbedoelde tips&tricks vliegen me de laatste dagen rond de oren. Niet alleen ikzelf, maar uiteraard ook familie, vrienden en de buurt vinden dat de baby lang genoeg op zich heeft laten wachten. Ik word ook wel vergeleken met een ei op pootjes die loopt als een cowboy met blauwe ballen. Niet gek met 20kg meer op de teller en een babyhoofd tussen je benen. Met als resultaat dat ik een attractie ben in de buurt. Nog nooit zoveel aanspraak gehad. Iedereen leeft mee. Ondertussen doe ik mijn best om in een zo relaxed mogelijk toestand te blijven. Soms mislukt dat, zo zat ik vorige week weer volop in de Beter&Leuk modus. Daar was vooral mijn vervangster de dupe van. Die ontving zo'n 5 mailtjes per dag. Met things to do, vragen en andere bemoeienissen. Resultaat was wederom een verhoogde bloeddruk en nog steeds geen baby. Acuut computerverbod was t gevolg. Vooral niet teveel impulsen, ben ik nogal gevoelig voor. Dus slijt ik mijn dagen maar met lezen, wandelen, koken en denken dat ik een wee voel. In hele zwakke momenten spendeer ik een uurtje op de vele zwangerschapfora voor tips om de bevalling op te wekken. Die Theo.. die komt er straks met scooter en al uit of zo? 

Zwangerschapseten

Ik ben best een gezondheidsfreak, maar toen ik zwanger was vond ik het lastig om controle te houden op mijn eten. Ik had ineens veel trek in zoete dingen, kaas en melk. Veel minder in groentes en andere gezonde dingen. Terwijl het juist tijdens de zwangerschap zo belangrijk is om goed te eten! Daarom vroeg ik Kyra de Vreeze (auteur van o.a. Daytox en Wie slim wil worden moet lekker eten) om advies.

De zwangerschap: een van de belangrijkste periodes in je leven.

Alles staat op z’n kop. Je hebt totaal geen controle over je lijf, hebt de meest bizarre behoeftes en staat op het punt een geheel andere fase in te gaan.

Wat je tijdens je zwangerschap doet en eet heeft een groot effect op de (ontwikkeling van je) baby. Hij of zij staat via de navelstreng in direct contact met jou en wordt beïnvloed door je keuzes.

Voeding, stress en emoties. Wat jij voelt en proeft, dat voelt en proeft je baby.

Eet je zoete, zoute, bittere, pittige en zure producten? Dan is de kans groot dat je kind later ook een veel makkelijkere eter wordt. Baby’s ontwikkelen hun smaak al in de buik. Broccoli eten tijdens de zwangerschap lijkt dus een slimme zet.

Natuurlijk is de baby’s smaakontwikkeling van belang. Maar nog belangrijker is de gezondheid en ontwikkeling van het lichaam en de hersenen van je kindje.

Goed werkende hersenen en een sterk zenuwstelsel zijn het fundament voor het leiden van een gezond leven. Door zogenaamde brainfoods te eten ondersteun je de ze. De belangrijkste brainfoods? Avocado, havermout, kiemgroenten zoals alfalfa, pindakaas, water (!!!) en walnoten.

Door synthetische toevoegingen als e-nummers te mijden, geef je je baby de kans een zo sterk mogelijk zenuwstelsel te ontwikkelen. De meest schadelijke e-nummers zijn MSG (E621), Aspartaam (E951), Karmijn (E120), Kaliumnitriet (E249) en EDTA (E385). Hou ze op afstand. 

Ook bestrijdingsmiddelen hebben een aantoonbaar schadelijk effect op o.a. het zenuwstelsel van je ongeboren baby. Probeer dus (zoveel mogelijk) biologisch te eten. Is dat niet altijd mogelijk, was en schil je groente en fruit dan. Hiermee verwijder je een deel van de schadelijke stoffen.

Kies er daarnaast voor om producten die het snelst een allergische reactie opwekken in mindere mate te gebruiken. Dit zijn pinda’s, schaaldieren, soja, noten, sesamzaad, melk, eieren, vis, weekdieren, selderij, mosterd, lupine en gluten. Overigens is het belangrijk dat kinderen tot 1 jaar oud bovengenoemde allergenen vermijden. Wanneer je dit doet verklein je de kans op allergie aanzienlijk.

En welke producten nog meer onmisbaar zijn?

1.Volle granen zoals quinoa

2.Pitten en zaden zoals chia zaad

3.Peulvruchten zoals mungbonen

3.Kiemsoorten zoals broccoli kiemen

4.Gefermenteerde producten zoals zuurkool

5.IJzerrijke producten zoals dadels

6.Plantaardige eiwitten zoals zeewier

7.Mineraalrijke producten zoals kokoswater en kokosmelk

8.Ontspanning. Stress is de grootste remmer van je baby’s ontwikkeling.

Kortom: “don’t panic & eat pure and organic!”

Kyra de Vreeze,‘activist for health & happiness’, schrijft boeken en artikelen over gezonde voeding en lifestyle. Daarnaast verzorgt ze workshops, lezingen en retreats en ontwikkelt ze inspirerende projecten. Op haar website publiceert ze de heerlijkste gezonde (vegan) recepten.

Voor meer informatie over Kyra en haar werk: www.kyradevreeze.nl

Ieks!! Waar dient dit voor?

De aanstaande vader kwam na een bezoekje aan de Thuiszorg terug met klossen, een losse rugleuning en onderstaande koekenpan. Wij vragen ons af waar dit zeer onsmakelijke ding voor dient. 

Zen to the max

En ik was bang dat ik me zou gaan vervelen. As if! Zo'n zwangerschapsverlof vliegt voorbij..wat ik zoal doe.

Waggelen in het bos

Verwend worden door paps en mams in Knokke

Met schone(dikke)voetjes het kraambed in